Bir olmak ve feodal siyaset

Bir belediye başkanı, seçildiği partinin ve kendisine oy veren toplumun siyasi güveniyle görev üstlenir.

Seçmenin önüne bir program, bir siyasi kimlik ve bir toplumsal vaat koymuştur.

Seçmen, yalnızca bir kişiye değil, aynı zamanda o kişinin temsil ettiğini düşündüğü siyasi anlayışa oy verir.

Bu nedenle seçmenin iradesini yok sayarak yapılan siyasi saf değiştirmeler, hukuki tartışmaların ötesinde ciddi bir demokratik meşruiyet sorunu doğurur.

Bir partinin oylarıyla kazanılan makam, kişisel mülkiyet değildir.

Belediye başkanlığı bir siyasi ganimet, belediye ise kişisel nüfuz alanı değildir.

Halkın emaneti, kişisel siyasi geleceğin basamağı olarak kullanılamaz.

Hiçbir siyasi düzen kendi kendine işlemiyor. Bu sistemin kurulmasına, korunmasına ve sürdürülmesine katkı sağlayan siyasi aktörler var.

Bir tarafta kişisel çıkarını örgütün önüne koyanlar, diğer tarafta buna göz yumanlar, sessiz kalanlar ve kendi siyasi geleceği için bu düzenin devamından yarar sağlayanlar bulunuyor.

Sistem onlara alan açıyor; onlar da kendi çıkarları doğrultusunda o alanı kullanıyor.

Sonuçta kaybeden kim oluyor?

Örgütlü mücadele, siyasi ilkeler, seçmen iradesi ve en önemlisi halkın geleceğe ilişkin umudu!

Adana’da Yüreğir’in kaybı, Çukurova’da bir dönem alevlenen tartışmalar ve Yumurtalık ta ortaya atılan iddialar birbirinden bağımsız olarak değerlendiremez.

Bunların her biri, siyasi örgütlerin kendi içindeki demokratik denetim, aday belirleme ve hesap verebilirlik sorunlarını yeniden sorgulamayı zorunlu kılıyor.

Siyasi sorumluluk yalnızca saf değiştirene ait değildir.

O kişileri denetleyemeyen, örgütün iradesini koruyamayan ve siyaseti birkaç kişinin kararına bırakan anlayış da sorumludur.

Türkiye’nin ihtiyacı, yalnızca bir siyasi liderin değişmesi değildir.

Türkiye’nin ihtiyacı, siyasetin yapılış biçiminin değişmesidir.

Yeni bir siyaset düzeni, yeni bir örgütlenme anlayışı ve sorunlara çözüm üreten demokratik bir program gereklidir.

Siyasi partiler kişilerin değil, üyelerin ve örgütlü toplumun iradesiyle yönetilmelidir.

Genel başkanlar ve parti yönetimleri demokratik katılımla belirlenmelidir.

Milletvekili ve belediye başkan adaylarının belirlenmesinde üyelerin gerçek söz ve karar hakkı olmalıdır.

Siyasi temsil makamları kişisel nüfuz alanına dönüşmemelidir.

Seçilmişler, kendilerine verilen siyasi yetkinin hesabını seçmene ve örgüte verebilmelidir.

Siyasi partiler, kişisel ilişkiler ağı değil, açık programı ve toplumsal hedefleri olan demokratik örgütler haline gelmelidir.

Bunlar gerçekleşmeden aynı düzen, yeni aktörlerle kendisini yeniden üretir.

Türkiye’nin ihtiyacı, çıkarları aynı olanların bir araya gelmesi değil; halkın geleceği için aynı düşünsel ve siyasal hedeflerde buluşanların örgütlü mücadelesidir.

Birlik, makam paylaşımı değildir.

Birlik, kişisel hesapların ortaklığı değildir.

Birlik, seçim kazanmak uğruna ilkelerden vazgeçmek hiç değildir.

Gerçek birlik; emeğin, üretimin, eşitliğin, özgürlüğün, adaletin ve demokratik halk iradesinin ortak mücadelesidir.

Bu mücadeleyi taşıyacak önderlikte, bir siyasi bağlılıktan değil, ortak akıldan, ortak programdan ve örgütlü halk iradesinden doğar.

Türkiye’nin aydınlık geleceği, feodal siyaset ilişkilerinin karanlığından kurtulmadan kurulamaz.

Kişilerin geleceğini değil, halkın geleceğini konuşmalıyız.

Makamları kimin alacağını değil, ülkeyi hangi programla yöneteceğini tartışmalıyız.

Ve bunun için ilk adım FEODAL SİYASETTEN KURTULMAK!

Çünkü güneşi zapt etmek isteyenler, önce onu örten karanlığı dağıtmak zorundadır.