Adanalı mutlu mu? / Editör’den

Adana ki bir zamanlar  üretimin merkezi  sanayileşmenin öncüsü fabrikalar şehriydiMahalle kültürünün  yaşandığı dayanışmanın  olduğu sakin ve huzurlu bir yerken…Şimdilerde kapanmış fabrikaların yerine devasa  AVM’lerin yapıldığı   işsizliğin boyutlarının  had  safhaya ulaştığı bir şehre dönüşmüş durumda…

Verimli tarım arazilerinin  beton yığınlarına dönüştüğü üretim yerine üretimsizliğin,tüketim ekonomisinin alanına çevrildiği bir şehre dönüştürülmüş durumda…

Şehir’in yaşam alanlarının devasa apartmanlar ile doldurulduğu,yolların  yetersiz kaldığı,şehir içi ulaşım sisteminin tam bir çıkmaza dönüştüğü,yaşayanların sabah işe gidişlerinin akşam eve dönüşlerinin  tam bir çileye dönüştüğü  şehir oldu..

Toplu taşıma  da yaşanan keşmekeş,özel halk otobüslerinin  ve dolmuşların yarattığı  şehir içindeki keşmekeş artık tam bir kabusa dönüşmüş durumda..

Şehir içi ulaşımı çözecek diye beklenen  kimilerinin metro dediği kimilerinin hafifi raylı sistem dediği  model ise Şehrin ortasında canlı bir cenaze gibi yatmakta.. Sadece Büyükşehir Belediyesinin değil Adana’lının sırtında devasa bir kambur gibi durmaktadır.Bu sorunun çözülmesi öncelikli sorun haline gelmiştir artık…

Fabrikaların yerine  devasa AVM’lerin   yapıldığı,verimli tarım arazilerinin beton yığınlarına  dönüştürüldüğü,işsizliğin ve yoksulluğun kara bir bulut gibi şehrin üzerinde olduğu,ekonomik yaşamın  büyük sıkıntılar içinde  olduğu,yönetenlerin ve şehrin vekillerinin  akıl almaz tutumlarından dolayı  teşvik  alamayan,merkezi hükümetin de destek vermediği  bu şehirde yaşayanlar  mutlu olabilir mi?

Şehir de yaşayanların mutsuz ve umutsuz olduğu, kabul edilmiş çaresizliğin gırdabın da çırpındığı,yönetenlerin ise  günü kurtarma derdinde olduğu Adana’da ve çözüm bekleyen sorunların   giderek kartopu gibi büyüdüğü bir şehir de  yaşayanlar mutlu olabilir mi?

Gerçek  bu…Bakmayın siz Belediyelerin  her inşaat  duvarını süsleyen devasa afişlerindeki reklam kirliliğine…

Geçerli olan gerçeğin kendisidir..O da Adana’da yaşayan insanların mutsuzluğudur.

İnanmayan şöyle  bir çıkıp etrafına baksın….